Lignieres

Lignieres en Berry

Na op de valreep (vrijdagmiddag om 5 uur) nog een logeeradres te hebben gevonden, gingen we zaterdagochtend redelijk relaxed op pad naar Frankrijk voor de wereldbekerwedstrijd van Lignieres-en-berry. Waar het in Nederland en België best winters weer was reden we letterlijk naar het zonnige zuiden, na een voorspoedige reis zetten we tegen een uur of twee voet op Franse bodem voor de parcours verkenning. De wedstrijd was op een paardenrenbaan, het kwam mij ergens bekend voor. Dat klopte want Katie Compton vertelde bij het ontbijt de volgende ochtend dat het parcours leek op dat van een eerdere wereldbeker in Rome (had ik dus op TV gezien en zij aan deelgenomen).
Het parcours was een harde ondergrond met een ontdooide toplaag, dus best een beetje glad, maar leuk technisch met draaien en keren. Ik was tevreden over het inrijden na een 3tal rondes even flink te hebben doorgereden. Een flinke schuiver maakte nog wel dat de boel wat minder schakelde, maar dat heeft Richard daarna kunnen verhelpen, achterpad was aardig omgebogen (dank).
Uitrijden op de rollen en naar de b&b die op een 15min rijden lag 😉 lekker op tijd naar bed en na een top ontbijt waren we om 9 uur alweer op de afspraak. Het parcours lag er nog redelijk hetzelfde bij, alleen zou het steeds gladder worden. Met de goede verzorging van de KNWU (en Johan natuurlijk) voor renster en fiets stonden we om 13:30 achter het rode licht. Voor de verandering had ik nu eens een goede start en kon ik redelijk wat plaatsen goedmaken ten opzichte van mijn startpositie. Met een goede eerste bocht (gewoon laten staan die fiets ;-)) ging ik als 20ste het veld in, dan is het altijd drummen en schuiven, maar na de eerste ronde reed ik op plek 26. Ik hield zicht voor me op rensters, maar achter me hadden een aantal rensters hetzelfde, dus het was stuivertje wisselen, maar strijd maakt je beter. Ik merkte dat ik de technische stukken beter was, maar te kort kwam op het rechte lange omhoog lopende deel. Werk aan de winkel!