ik kreeg dan ook nr 2. Ook deze wedstrijd was nieuw voor mij, wat ik ervan gehoord had was wisselend, dus gaan we het maar zelf ervaren.Waar ik zondag nog twijfelde om de mooiweerbanden te gebruiken, was het hier dus een echt modder parcours, glibberige kleibochten en een flinke modderstrook net voor de tweede materiaal post, dat was dus ook de post waar Johan mocht gaan staan. En het was nodig met elke ronde een wissel. Een goede start, helaas gevolgd door een fout op de heuveltjes voorafgaande aan de modderstrook, deed me in de eerste ronde op plek 10 belanden. Nog een plekje opgeschoven en zo ging ik de strijd aan met Karen Verhestraeten om plek 8, we waren aan elkaar gewaagd, dat maakte de koers leuk en zorgt ervoor dat je net weer even een stukje dieper gaat. Door zelf het initiatief te blijven houden kon ik een klein gaatje slaan aan het eind van de voorlaatste ronde en dat in de laatste ronde zelfs nog uitbouwen. De laatste ronde liep zelfs zo goed dat ik ook nog best dicht op nr 7 kwam, maar dat was net een brug te ver of een ronde te kort zogezegd
Zo blijft het goede gevoel en mag ik toewerken naar de volgende wereldbekerwedstrijd (in Frankrijk) want mijn selectie daarvoor is door de bondscoach bevestigd! ]]>
Toch gaf het afgelopen jaar reden tot nadenken, en dan kijk ik weer eens in de spiegel en bedenk:Â over 2 jaar ben ik 40, waar sta ik dan en is dat waar ik wil zijn? Ik denk het niet was mijn stille gedachte. Hoe mooi was het dus dat ik gebeld werd door Evert van Rijwielpaleis Bilthoven met het aanbod van een mooie baan in de fietswereld! Eigenlijk was ik meteen overstag, niet hardop zeggen er moest keihard onderhandeld worden. Mijn beslissing heb ik genomen op vrijdag de 13e! En zo werd de daaropvolgende vrijdag de 13e mijn laatste werkdag in het ziekenhuis en begin ik op 1 april (ik hoor u lachen) bij Het Rijwielpaleis in Bilthoven.
Zondagochtend trokken we dus, ieder met zijn eigen verwachtingen (niet uitgesproken ;-)), naar het noorden. En ik vond daar een leuk parcours, eigenlijk deels een mountainbike parcours, met dan ‘klein’ Zonhoven in de vorm van een zandkuil waar we 3 keer in en uit moesten. Zeker zwaar, maar het gaf absoluut goesting!
Wat het geheel bijzonder maakte, was dat mijn eigen Rijwielpaleis Bilthoven fanclub ineens bij de bus stond, en natuurlijk niet te vergeten Roger (mijn hoffotograaf!l.
Als ik bij zo’n wedstrijd als het Nederlands kampioenschap aan de start sta voel ik toch wel wat spanning, kom ik goed weg bij de start, geen fouten maken etc gaat er nog even door mijn hoofd, gevolgd door de stem die zegt: gewoon je ding doen en plezier hebben!
En dat had ik zeker, ik had een goede start en na de eerste ronde lag ik op plek 7, en ik reed lekker, ik kon de technische bochten mooi ronden, ging afentoe iets te hard een zandafdaling in (temper je enthousiasme!), en kon mooi mijn tempo houden, zelfs omhoog lopend! Mede door de vele aanmoedigingen en het enthousiaste speakeren van Harry kon ik dat ook volhouden tot het eind van de wedstrijd, waar ik in de laatste ronde nog tenauwernood Anna van der Breggen passeerde die kettingproblemen had, zo behaalde ik mijn beste classificatie op een NK tot nu toe: 6de. En daar was iedereen dan ook zeer tevreden mee! ]]>
Na op de valreep (vrijdagmiddag om 5 uur) nog een logeeradres te hebben gevonden, gingen we zaterdagochtend redelijk relaxed op pad naar Frankrijk voor de wereldbekerwedstrijd van Lignieres-en-berry. Waar het in Nederland en België best winters weer was reden we letterlijk naar het zonnige zuiden, na een voorspoedige reis zetten we tegen een uur of twee voet op Franse bodem voor de parcours verkenning. De wedstrijd was op een paardenrenbaan, het kwam mij ergens bekend voor. Dat klopte want Katie Compton vertelde bij het ontbijt de volgende ochtend dat het parcours leek op dat van een eerdere wereldbeker in Rome (had ik dus op TV gezien en zij aan deelgenomen).
Het parcours was een harde ondergrond met een ontdooide toplaag, dus best een beetje glad, maar leuk technisch met draaien en keren. Ik was tevreden over het inrijden na een 3tal rondes even flink te hebben doorgereden. Een flinke schuiver maakte nog wel dat de boel wat minder schakelde, maar dat heeft Richard daarna kunnen verhelpen, achterpad was aardig omgebogen (dank).
Uitrijden op de rollen en naar de b&b die op een 15min rijden lag lekker op tijd naar bed en na een top ontbijt waren we om 9 uur alweer op de afspraak. Het parcours lag er nog redelijk hetzelfde bij, alleen zou het steeds gladder worden. Met de goede verzorging van de KNWU (en Johan natuurlijk) voor renster en fiets stonden we om 13:30 achter het rode licht. Voor de verandering had ik nu eens een goede start en kon ik redelijk wat plaatsen goedmaken ten opzichte van mijn startpositie. Met een goede eerste bocht (gewoon laten staan die fiets ;-)) ging ik als 20ste het veld in, dan is het altijd drummen en schuiven, maar na de eerste ronde reed ik op plek 26. Ik hield zicht voor me op rensters, maar achter me hadden een aantal rensters hetzelfde, dus het was stuivertje wisselen, maar strijd maakt je beter. Ik merkte dat ik de technische stukken beter was, maar te kort kwam op het rechte lange omhoog lopende deel. Werk aan de winkel!