Deze trui had ik nog niet

Toch nog maar eens een kampioenschap gereden, ditmaal het Nederlands Kampioenschap masters 30+, ja ik ben echt al 40+, maar alle dames werden in één categorie geplaatst. De start was gepland om 10 uur samen met de 70+ heren. Tegelijk zouden de heren categorieen tussen 60 en 70 rijden, een aantal minuten voor ons uitgestart. De omloop was ingekort vanwege een ongeluk snachts en onderzoek dat nog plaats vond. Zo konden we gelukkig wel onze wedstrijd rijden, maar nu op een omloop van 3.5 km ipv bijna 10, dat kan wel eens een ander koersversloop geven. Je gaat elkaar dan waarschijnlijk tegenkomen.
Aan de start zag ik dat ik weinig dames kende, een enkeling had ik vaker mee gereden, het is dan wel even afwachten en zien wat ze kunnen. Hoe ik er zelf voor zou staan wist ik ook niet. Natuurlijk had ik niet stil gezeten en ik voelde me goed. Samen starten met de oudste heren categorie was laten we zeggen amusant, dit is denk ik nog de categorie die niet gewend is met (snelle) dames te fietsen, ik zag het een en ander gebeuren en moest er wel om lachen. Vechten om een plekje, geen ruimte willen geven en handen niet thuis houden. Ik keek ernaar en lachte. Er werd redelijk tempo gereden en hier en daar een paar uitvallen, wel zo dat we eigenlijk probeerden elkaars koers niet te beinvloeden.
Halfkoers kwamen de andere heren ons achterop gereden en die wilden allemaal zo rap mogelijk op het smalste deel van t parcours ons peloton voorbij … Euheuh dat ging niet goed he. Ik zat redelijk goed vooraan, maar kon net niet ontsnappen aan de valpartij die ontstond door een van de heren die naast de weg belandde en in onbalans terug de weg op kwam, viel en een domino reeks ingang zette.
Zo lag ik op grond en kwamen er nog een paar overheen, moeilijk ziend denk ik. Ik pakte mijn fiets op en gaf de fiets erboven aan de renner die erbij stond. Deed ik netjes dacht ik, begint de beste meneer tegen me uit te vallen wat ik daar dan wel niet deed, ik hoorde hier niet te fietsen … Euhm ja dat hoor ik wel. Ik ben gewoon maar snel opgestapt, de schade beoordeeld, gelukkig alleen een losse sluiting op mijn schoen.
Vantevoren wisten we dat als groepen zouden samenkomen we mochten aansluiten, dus zo zat ik in de tweede groep, samen met nog twee dames. Ik wist niet hoeveel dames er in de eerste groep zaten, maar zag wel dat de kleppers van de 60+ daar wel zaten en dat we die niet meer gingen bijhalen. Er werd eerst goed doorgereden, zo kwamen er niet meer bij van achteruit.
Het bleef onduidelijk voor welke plek wij reden, maar toen de bel ging gewoon gedaan als of we om plek 1 reden, er konden er ook niet heel veel voor zitten dacht ik.
De derde dame uit onze groep was inmiddels gelost en het zou een sprint met twee worden, met de heren 70 erbij. De laatste bocht ingaand zat ik in het tweede wiel en ik ging de sprint vroeg aan, wilde niet klem komen te zitten. Ik reed vol door en hoorde na de streep dat ik ver voor lag, maar ik dacht gewoon niet omkijken, doorrijden tot over de streep.
En dat was dus voor het rood-wit-blauw, de trui die ik nog niet had, we werden gehuldigd door o.a. Laura de Vaan, paralympisch wereldkampioen, een hele eer vond ik dat.
Trui in de auto en op de fiets naar huis, voldaan gevoel, maar toch nog even bijtrainen 😉